توضیحات در مورد افکت Reverb کیوبیس ۵

توضیحات در مورد افکت Reverb کیوبیس ۵

با سلام. توی این پست قصد دارم که درباره ی Reverb صحبت کنم. متن زیر از صفحات 243 تا 247 کتاب «تهیه ی موسیقی با نیوئندو» انتخاب شده است:
دسته ی Reverbها: ریورب ها (Reverb ها) یا افکت های انعکاس برای شبیه سازی انعکاس و طنین طبیعی صدا در محیط (از اتاق ها و فضا های بسیار کوچک تا سالن ها و فضا های بزرگ) به کار می روند. این افکت ها – با تنظیم های متفاوت تقریباً برای هر صدایی – به مقدار کم یا زیاد استفاده می شوند. هر چه به یک صدا بیشتر ریورب داده شود، آن صدا به نظر شنونده دورتر می آید. زیرا ذهن انسان با مقایسه ی نسبت صدای اصلی به انعکاس آن در محیط، فاصله ی آن را تخمین می زند. ریورب بیش از اندازه می تواند اجزای موسیقی را در دریایی از انعکاس های نامفهوم و موهوم فرو برد و دینامیک موسیقی را از بین ببرد. در دهه ی هشتاد میلادی استفاده ی مفرط از افکت های ریورب معمول شده بود و این را می توان در موسیقی های آن دوره ملاحظه کرد. امروزه امّا استفاده ی هر چه صرفه جویانه تر از این افکت نزد صدابردار ها معمول شده. تا جایی که در بعضی از انواع موسیقی – به طور خاص موسیقی راک – به سختی می توان صدای ریورب ها را تشخیص داد. به هر حال نوع و مقدار استفاده از این افکت به نوع موسیقی، سلیقه ی صدابردار، و نتیجه ی مورد نظر بستگی دارد. معمول ترین استفاده از این افکت یک استفاده ی خنثی و به مقداری است که یک فضای طبیعی، زیبا و مطلوب، امّا نه اغراق آمیز برای موسیقی ایجاد کند. پارامتر های قابل تنظیم در افکت های ریورب، معمولاً تعیین کننده ی انواع خصوصیات محیط فرضی است که صدا در آن طنین پیدا می کند. ریورب ها از پرکاربرد ترین افکت ها و یکی از مهم ترین آن ها هستند. لذا در مورد عملکرد های کامل ترین افکت در این دسته یعنی RoomWorks توضیح جامع می دهیم که عملکرد دو ریورب دیگر و به طور کلّی مبانی کارکرد تمام ریورب ها را هم تا حدّ زیادی روشن می کند:
– Reverb A: این افکت یک ریورب نرم و متراکم ارائه می کند.
– Reverb B: خاصیت این افکت، مصرف کم نیروی پردازنده (CPU) است.
– RoomWorks: این، ریوربی است با قابلیت تنظیم بالاو کیفیت قابل تنظیم:
1) Preset ها: با کلیک کردن در این خانه – مانند تمام افکت های دیگر – لیست تنظیم های آماده (Preset ها) باز می شود. می توانید با یک تنظیم آماده شروع کنید. سپس در صورت لزوم پارامتر های موجود را (که در ادامه توضیح داده شده) دقیق تر تنظیم کنید.
2) Input Filter: در این قسمت می توان صدا را قبل از اعمال ریورب به وسیله ی دو اکولایزر از نوع High Shelf و Low Shelf فیلتر کرد. به وسیله ی High Shelf می توان فرکانس های زیر را تقویت یا تضعیف کرد و به وسیله ی Low Shelf فرکانس های بم را. یک اثر این کار، تعیین رنگ صدای محیط یا اتاق فرضی است. در محیط های واقعی معمولاً فرکانس های خیلی زیر و خیلی بم کم تر منعکس می شوند. بنابراین معمولاً تضعیف فرکانس های زیر و بم منجر به افکت طبیعی تری می شود. کاربرد دیگر، حذف صدا های زیر و بمی است که ممکن است منجر به ایجاد صدا های مزاحمی در طنین شوند. به طور مثال، در ریورب دادن به ساز “درامز” یا کلّ یک اُرکستر که شامل ساز “باس” و “درامز” یا صداهای بم دیگر است، ورود فرکانس های باس به ریورب منجر به تولید یک “هوم” ممتد و بم در طنین می شود که معمولاً مزاحم صدای اُرکستر است. با حذف یا تضعیف فرکانس های بم توسّط این نوع فیلتر ها قبل از ورود به ریورب می توان این مشکل را برطرف کرد.
3) Reverb Character: در این قسمت کاراکتر صدای طنین توسّط پارامتر های مختلف تنظیم می شود:
– Predelay: تأخیر ورود طنین. مقدار بسیار کمی تأخیر (حدّ اکثر تا 50 میلی ثانیه) از روی هم قرار گرفتن و ترکیب شدن صدای اصلی با صدای طنین جلوگیری می کند و باعث می شود صدای اصلی وضوح و حضور بیشتری پیدا کند. برای ساز های کوبه ای یا ساز های ریتمیک، معمولاً این تأخیر مطلوب نیست. زیرا با ریتم آهنگ تداخل می کند و موجب آشفتگی آن می شود. بنابراین در این موارد مقدار صفر میلی ثانیه انتخاب می شود. امّا به طور مثال برای صدای آواز استفاده از مقداری تأخیر معمولاً اثر مطلوبی دارد.
– Time: طول طنین بر حسب ثانیه؛ یا مدّت زمان تداوم دنباله ی ریورب.
– Size: حجم اتاق یا محیط فرضی بر حسب متر مکعب. ایجاد کاراکتر صدای یک اتاق یا جعبه ی کوچک تا یک سالن بزرگ.
– Diffusion: جنس طنین را معیّن می کند. مقادیر بالا منجر به صدای نرم تر و مقادیر پایین می توانند منجر به صدای شفّاف تری شوند. این به طریقی جنس سطوح محیط را تداعی می کند که فرضاً فرش باشند یا سنگ.
– Width: این پارامتر وسعت تصویر طنین در باند های چپ و راست استریو را تعیین می کند. %100 یعنی کاملاً استریو و %0 یعنی مونو. فرض کنید یک سالن عریض یا یک غار تنگ.
– Variation: با هر بار کلیک کردن این دکمه یک حالت جدید از همان افکت طنین پدید می آید. تفاوت این حالت ها در الگوی انعکاس هاست. اگر در مواردی یک زنگ نامطلوب در طنین ایجاد شد، می توانید حالت دیگری انتخاب کنید یا حالت ها را به تصادف عوض کنید تا به رنگ باب سلیقه تان دست یابید.

http://media.soundonsound.com/sos/oct07/images/Cubasetech_01_l.jpg

– Efficiency: مقدار مصرف پردازشگر (CPU) را کنترل می کند که با کیفیت افکت تولید شده نسبت معکوس دارد. درصد های بالاتر یعنی مصرف کم تر CPU و کیفیت پایین تر و برعکس: درصد های پایین تر یعنی مصرف بیشتر CPU و کیفیت بالاتر.
همیشه مقدار پایین تر برای پارامتر Efficiency مطلوب تر نیست. در بعضی از موارد ممکن است بتوانید افکت های جالبی با انتخاب درصد های بالا به دست آورید. خصوصاً اگر الزاماً به دنبال نتایج طبیعی نباشید.
– Export: باعث می شود کیفیت در استخراج میکس نهایی (Audio Mixdown) همیشه مستقل از تنظیم Efficiency حدّ اکثر باشد.
4) Damping: فرکانس های زیر و فرکانس های بم طنین، معمولاً در محیط های واقعی سریع تر از فرکانس های میانه محو می شوند. یعنی کوتاه تر طنین پیدا می کنند. این خصوصیت توسّط پارامتر های Damping شبیه سازی می شود:
– High Frequency: فرکانس های بالاتر از فرکانس تعیین شده توسّط این پارامتر با نسبت تعیین شده توسّط پارامتر High Amount محو می شوند (نسبت به سایر پارامترها).
– High Amount: فرکانس های بالاتر از فرکانس تعیین شده توسّط پارامتر High Frequency با نسبت تعیین شده توسّط این پارامترمحو می شوند (نسبت به سایر فرکانس ها).
– Low Frequency: فرکانس های بالاتر از فرکانس تعیین شده توسّط این پارامتر با نسبت تعیین شده توسّط پارامتر Low Amount محو می شوند (نسبت به سایر فرکانس ها).
– Low Amount: فرکانس های بالاتر از فرکانس تعیین شده توسّط پارامتر Low Frequency با نسبت تعیین شده توسّط این پارامتر محو می شوند (نسبت به سایر فرکانس ها).
مثال: انتخاب Freq=5000 و Amount=50% در قسمت Hi باعث می شود که فرکانس های بالای 5000Hz نصف بقیه ی فرکانس ها دوام بیاورند.
پارامتر های Amount می توانند مقدار های بالاتر از %100 را اختیار کنند. به این معنی که فرکانس های زیر یا بم بیش تر از فرکانس های میانه دوام بیاورند. این نوع تنظیم هر چند یک نتیجه ی طبیعی نمی دهد، امّا در مواردی می تواند افکت های خاصّ جالبی ایجاد کند.
مثال: برای آواز طول نسبتاً کمی برای طنین تعیین کنید (پارامتر Decay = مقدار های زیر یک ثانیه) سپس توسّط پارامتر High Frequency Amount ماندگاری طنین را برای فرکانس های بالا طولانی کنید تا هر وقت خواننده حرف “س” و “ف” و “ت” را تلفّظ می کند، دنباله ی طویلی از طنین فرکانس های زیر ایجاد شود. برای یک افکت خیلی عجیب یک Flanger هم بعد از Reverb اضافه کنید.
5) Envelope: با افزایش مقدار Attack شروع صدای طنین نرم تر می شود و با کاهش آن صدای ریورب به طور ناگهانی تری شروع می شود. مقدار Release تعیین کننده ی سرعت قطع شدن طنین می باشد و Amount مقدار تأثیر گذاری این دو را تعیین می کند.با انتخاب مقدار صفر برای Amount این بخش بی تأثیر می شود. این قسمت شبیه یک افکت Gate عمل می کند. در مواردی ریورب را از یک Gate می گذرانند که به این طریق با قطع شدن دنباله ی ریورب افکت خاصّی ایجاد می شود. نمونه ی این تکنیک روی طبل Snare (از ساز درامز) است در میکس های دهه ی 80 فراوان یافت می شود.
6) Output: در این قسمت، مقدار صدای خروجی نمایش داده و تنظیم می شود. پارامتر Mix درصد ترکیب صدای اصلی (به اصطلاح خشک – Dry) با صدای افکت (به اصطلاح تر – Wet) را تعیین می کند. %100 یعنی فقط صدای ریورب و %0 یعنی فقط صدای اصلی. روشن کردن دکمه ی Send هم مانند تنظیم %100 است؛ یعنی فقط صدای ریورب. این حالت برای استفاده ی ریورب در کانال های افکت (FX Channels) مناسب است.

منبع: مرجع موسیقی ایران

نرم افزارهای کاربردی کیوبیس

.

.

.